وقتى سر کلاس درس نشسته بودم تمام حواسم متوجه دخترى بود که کنار دستم نشسته بود و اون منو "داداشى" صدا مى کرد. به موهاى مواج و زیباى اون خیره شده بودم و آرزو مى کردم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون توجهى به این مساله نمی کرد. آخر کلاس پیش من اومد و جزوه جلسه پیش رو خواست. من جزومو بهش دادم. بهم گفت:"متشکرم" و گونه من رو بوسیدمی خوام بهش بگم، می خوام که بدونه، من نمى خوام فقط "داداشى" باشم. من عاشقشم. اما ... من خیلى خجالتى هستم .... علتش رو نمی دونمتلفن زنگ زد. خودش بود. گریه مى کرد. دوست پسرش قلبش رو شکسته بود. از من خواست که برم پیشش. نمی خواست تنها باشه. من هم این کار رو کردم. وقتى کنارش رو کاناپه نشسته بودم، تمام فکرم متوجه اون چشم هاى معصومش بود. آرزو می کردم که عشقش متعلق به من باشه. بعد از 2 ساعت دیدن فیلم و خوردن 3 بسته چیپس، خواست بره که بخوابه، به من نگاه کرد و گفت:"متشکرم" و گونه من رو بوسید. می خوام بهش بگم، می خوام که بدونه، من نمى خوام فقط "داداشى" باشم. من عاشقشم. اما ... من خیلى خجالتى هستم .... علتش رو نمی دونم...بقیه در ادامه مطلب. روز قبل از جشن دانشگاه پیش من اومد. گفت:"قرارم بهم خورده، اون نمی خواد با من بیاد." من با کسى قرار نداشتم. ترم گذشته ما به هم قول داده بودیم که اگه زمانى هیچ کدوممون براى مراسمى پارت نر نداشتیم با هم دیگه باشیم، درست مثل یه "خواهر و برادر". ما هم با هم به جشن رفتیم. جشن به پایان رسید. من پشت سر اون، کنار در خروجى، ایستاده بودم. تمام هوش و حواسم به اون لبخند زیبا و اون چشمان همچون کریستالش بود. آرزو مى کردم که عشقش متعلق به من باشه، اما اون مثل من فکر نمى کرد و من این رو می دونستم، به من گفت:"متشکرم، شب خیلى خوبى داشتیم" و گونه منو بوسید. مى خوام بهش بگم، مى خوام که بدونه، من نمى خوام فقط "داداشى" باشم. من عاشقشم. اما ... من خیلى خجالتى هستم .... علتش رو نمى دونم.  یه روز گذشت، سپس یک هفته، یک سال ... قبل از این که بتونم حرف دلم رو بزنم روز فارغ التحصیلى فرا رسید، من به اون نگاه مى کردم که درست مثل فرشته ها روى صحنه رفته بود تا مدرکش رو بگیره. می خواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون به من توجهى نمى کرد و من اینو می دونستم، قبل از اینکه کسى خونه بره به سمت من اومد، با همون لباس و کلاه فارغ التحصیلى، با گریه منو در آغوش گرفت و سرش رو روى شونه من گذاشت و آروم گفت:"تو بهترین داداشى دنیا هستى متشکرم و گونه منو بوسید." نشستم روى صندلى، صندلى ساقدوش، توى کلیسا، اون دختره حالا داره ازدواج میکنه، من دیدم که "بله" رو گفت و وارد زندگى جدیدى شد. با مرد دیگه اى ازدواج کرد. من می خواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون این طورى فکر نمى کرد و من اینو مى دونستم، اما قبل از اینکه از کلیسا بره رو به من کرد و گفت:"تو اومدى؟! متشکرم"
سال هاى خیلى زیادى گذشت. به تابوتى نگاه مى کنم که دخترى که من رو داداشى خودش می دونست توى اون خوابیده، فقط دوستان دوران تحصیلش دور تابوت هستند، یه نفر داره دفتر خاطراتش رو می خونه، دخترى که در دوران تحصیل اون رو نوشته. این چیزى هست که اون نوشته بود:
"تمام توجهم به اون بود. آرزو می کردم که عشقش براى من باشه. اما اون توجهى به این موضوع نداشت و من اینو می دونستم. من می خواستم بهش بگم، می خواستم که بدونه که نمى خوام فقط براى من یه داداشى باشه. من عاشقش هستم. اما ... من خجالتى ام ... نمی دونم ... همیشه آرزو داشتم که به من بگه دوستم داره." اى کاش این کار رو کرده بودم ... با خودم فکر مى کردم و گریه ...! کاش